Straty Sowietów

Wielkość strat poniesionych przez wojska radzieckie w 2 Wojnie Światowej przez ostatnie 50 lat była bardzo mocno zaniżona. Władze ZSRR chciały w ten sposób ukryć przed obywatelami ogrom ofiar poniesionych przez wojska radzieckie. Kilkakrotnie wyższa liczba poległych żołnierzy radzieckich w stosunku do przeciwnika była wynikiem prowadzenia krwawej taktyki przez władze radzieckie. Nie liczono się z ofiarami. Często z powodu zbyt ambitnych planów dowództwa ginęło wielu żołnierzy.

Ciekawa jest historia ujawniania wielkości strat poniesionych przez ZSRR w 2 Wojnie Światowej. W 1946 roku Stalin stwierdził, że w walkach z wojskami niemieckimi zginęło 7 000 000 ludzi. Już dziesięć lat później Chruszczow mówił o 10 000 000 ludności cywilnej i 10 000 000 żołnierzy. W roku 1989 historycy radzieccy ujawnili, że podczas 2 Wojny Światowej zginęło 8 500 000 żołnierzy na polu bitwy, poległo 2 500 000 żołnierzy od ran, 6 000 000 żołnierzy radzieckich w obozach jenieckich, rannych było 25 000 000 żołnierzy. Obecne badania dowodzą, że walkach zginęło 14 300 000 żołnierzy, poza frontem 5 700000, 25 000 000 cywili.

Podobnie wyglądała sprawa strat radzieckich poniesionych w walkach na Pomorzu Gdańskim. Przez pierwsze 30 lat po wojnie nikt nie odważył się podać jakichkolwiek danych na ten temat. W 1984 roku Antoni Juriew w książce „Ziemia Gdańska w hołdzie wyzwoleńcom” wydanej przez Towarzystwo Przyjaźni Polsko Radzieckiej podał, że w walkach o GRU zginęło 30827 żołnierzy, z czego 2260-ciu udało się zidentyfikować.

Rok później Kazimierz Sobczak w książce „Wyzwolenie północnych i zachodnich ziem polskich w roku 1945” podał następujące dane na temat strat poniesionych w walkach o Trójmiasto: „W walkach tych, które należą do najkrwawszych, brygada polska straciła 38 czołgów. Poległo w walce 88 żołnierzy (w tym 11 ofi­cerów), a 193 zostało ciężko rannych. Straty polskie w walce o wyzwolenie Gdyni i Gdańska stanowią niewielki procent ogólnych strat poniesionych przez wojska radzieckie, które wynosiły około 150 tysięcy poległych i rannych.”

W powyższym przykładzie liczba poległych Rosjan wydaje się bardziej realna, lecz liczba zniszczonych czołgów w polskiej 1 Brygadzie Pancernej jest znacznie zaniżona, gdyż w 1974 roku w albumie „Gdynia” autorstwa Marii i Andrzeja Szczypowskiego zawarte jest następujące stwierdzenie: „ O zaciętości walk i ogromie ofiar poniesionych dla wyzwolenia ziemi pomorskiej najlepiej świadczy to, że 1 Brygada Pancerna im. Bohaterów Westerplatte w wiosenną ofensywę 1945 roku ruszyła trzema batalionami po dwadzieścia jeden czołgów każdy - Kępę Oksywską zaś wydzierała hitlerowcom ostatnimi czterema czołgami. Z sześćdziesięciu trzech - cztery. Reszta - to cena zwycięstwa.”

Powyższy cytat ukazuje, że już za czasów komuny przyznawano się do strat w czołgach w 1Bpanc. wynoszących 96% początkowego stanu. Prawdopodobnie w tych stratach zostały ujęte czołgi zniszczone wraz z uszkodzonymi, które po naprawach mogły powrócić na pole walki. Należy pamiętać, że w początkowej fazie 1Bpanc. brała udział w równie zaciętych walkach co radzieckie oddziały pancerne. Można więc przypuszczać, że wielkość strat w czołgach w radzieckich jednostkach pancernych była podobna.

Po 56-ciu latach ciężko jest dojść do prawdziwych danych na temat strat poniesionych przez wojska radzieckie w walkach o GRU. Po przeczytaniu wielu publikacji o historii walk na Pomorzu dochodzę do wniosku, że liczba poległych żołnierzy radzieckich w walkach o Pomorze prawdopodobnie była większa od 150 000 żołnierzy.