Próba okrążenia niemieckich jednostek

6 marca 4 Dpanc otrzymała rozkaz przemieszczenia się w okolice Wejherowa. Wczesnym rankiem 7 marca dywizja ta została załadowana do pociągów. Jednak koleją była wstanie dojechać tylko do Czarnej Dąbrówki. Dalej byli już Rosjanie. Podczas walk o tą miejscowość dywizja ta otrzymała zaskakujący rozkaz: "Nowe położenie: radzieckie oddziały pancerne w natarciu na Kartuzy, natarcie to należy zatrzymać"

7 marca oddziały 4 Dpanc przemaszerowały przez Sierakowice w kierunku na Kartuzy. Niemiecka linia obrony została rozcięta dwoma radzieckimi klinami. Pierwszy od zachodu skierowany był na Lębork. Drugi klin od południa kierował się na Kartuzy - był on największym zagrożeniem dla niemieckich oddziałów. Został on wyprowadzony w nocy 7-03 z okolic Nowych Polaszek między Kościerzyną i Skarszewami.

Radzieckie natarcie nabrało niesamowitego tępa. Już po południu radzieckie czołgi dotarły do Egiertowa a wieczorem do Dzierżąrzna i miejscowości Przyjaźń pod Żukowem. Cel Rosjan stał się jasny. Niemieckie dywizje (227 Dp, 32 Dp, 4 Dpanc, część 7 Dpanc) znajdujące się wówczas na odcinku Kościerzyna - Bytów miały zostać odcięte od pozostałych sił 2 A. Odcięte od zaopatrzenia i bez posiadania rozbudowanej struktury umocnień miały stać się łatwym celem dla Rosjan.

8 marca Rosjanie dotarli do Żukowa i Przodkowa. Wszystkie większe drogi prowadzące z "kartuskiego kotła" w kierunku Gdyni i Gdańska zostały zablokowane. 10 marca Rosjanie dotarli do Kielna i Chwaszczyna, Kartuzy nie były celem natarcia Rosjan, miasto zostało odstawione na bok, pozostało w niemieckich rękach do ranka 12-03.

8 marca do Kartuz przybyła 4 Dpanc. Jednak większość pojazdów zmechanizowanych z powodu braku paliwa dotarła tylko do miejscowości Mojusz. Dywizja ta próbowała "z marszu" wyprowadzić przeciwuderzenie w kierunku Żukowa. Jednak radziecki klin był już zbyt mocny.

9 marca do Kartuz dotarła również 227 Dp. Dwa dni wcześniej walczyła ona w okolicy jeziora Wdzydze. Jednak 8 marca o godz. 16 otrzymała rozkaz natychmiastowego wycofania się. Istniało zbyt duże zagrożenie okrążenia tej dywizji. 8 marca o godz. 21.ostatnie kolumny 227 Dp przemaszerowały przez Kościerzynę.

Teraz 4 Dpanc wraz z 227 Dp zamierzała przeprowadzić 9 marca przeciwuderzenie od strony Kartuz. Jednocześnie od strony Żukowa przeciwuderzenie miała poprowadzić 7 Dpanc i częściowo 73 Dp. Jednak bez wsparcia pojazdów pancernych dywizje te były skazane na niepowodzenie. Brak paliwa unieruchomił cały ciężki sprzęt. Przeciwuderzenie zostało załamane.

Niemcom pozostała tylko nadzieja na wyprowadzenie swoich dywizji z "kartuskiego worka". Jednak tylko 227 Dp mogła natychmiast wyruszyć. Pozostałe dywizje znalazły się w znacznie trudniejszej sytuacji. Większość niemieckich pojazdów pancernych jeszcze rankiem 10 marca były unieruchomione na odcinku Bytów - Kartuzy.

"Worek kartuski" był przez Rosjan coraz mocniej ściskany od zachodu. 4 Dpanc mogła się wydostać z Kartuz jedynie drogą prowadzącą przez Grzybno - Wilanowo - Łebno - Szemud - Kamień - Koleczkowo. Rankiem 10 marca o 5 godz. oddziały 4 Dpanc znajdowały się w okolicy Łebna. O godz. 17;15 przechodziły przez Szemud. 21 czołgów między Łebnem a Szemudem zostało porzuconych z powodu braku paliwa. Dywizja radiotelegrafowała do swojego dowództwa w Łężycach: "Sowieci są już w Kielnie"

Jeszcze 11 marca czołgi 4 Dpanc oraz 7 Dpanc stały unieruchomione z powodu braku paliwa w lasach między Kartuzami i Szemudem. Dwie ciężarówki załadowane kanistrami z paliwem wyruszyły z portu gdyńskiego do Szemudu. Przez tą dostawę kilka czołgów 4 Dpanc w rejonie Szemudu mogło odpierać ataki Rosjan. Do południa 13 marca zdołano zatankować pozostałe czołgi. O godz. 12,20 ostatnie oddziały z "kartuskiego worka" dotarły do niemieckich linii w okolicy Koleczkowa. W ostatniej chwili niemieckie jednostki zostały wyprowadzone z okrążanego przez Rosjan obszaru. Kilka godzin później radzieckie szczypce się zamknęły.